Aínda que se cadra non
constitúan o aspecto máis salientable da gastronomía local, as tapas que
se serven gratis en tódolos bares da provincia xunto cun chato de viño ou
unha cana de cervexa son un apetitoso símbolo de Granada que esperta os
sentidos e se grava na memoria do visitante.
Cociña en miniatura,
as tapas constitúen en si mesmas unha maneira informal de xantar ou cear
de forma variada e saborosa. O costume de ir de tapas en bares e tascas
é para o granadino un rito social ao que non se renuncia. En cantidades
máis ou menos abundantes, as cociñas regalan o padal dos seus clientes
con pratiños de caracois guisados, patacas ó pobre, pescados rebozados e
embutidos variados, por citar unha mínima representación.
A gastronomía granadina con maiúsculas é tan variada e apetitosa como as tapas. É unha cociña con grande herdanza árabe, xenerosa en especias, rica en sopas e potaxes e especialmente apetecible. Os productos da fértil veiga que circunda a cidade de Granada son a base de moitos dos pratos típicos locais, como as tenras fabas fritas con xamón, as pencas de acelga recheas, os cardos, o remojón (anaco de pan regado con aceite e vinagre), a pipirrana (ensalada feita con cogombro e tomate) e o indispensable gazpacho (sopa fría de pan, aceite, vinagre e outros ingredientes). Todo isto acompañado co excelente pan de Alfacar. Especialidade de renome na capital é a Tortilla do Sacromonte, un prato non apto para padais melindrosos que se fai, entre outros ingredientes, con miolos, colloufas e ovos.
O clima frío que impón durante o inverno os cumes brancos de Serra Nevada propiciou unha cociña de pratos fortes para reconforta-lo corpo e o espírito. O mellor exemplo é a tradicional Olla de San Antón, tan contundente que se come só durante un par de semanas ao ano. No seu avío poucas partes do porco escapan: orella, rabo, touciño, morcilla, manciñas... acompañadas con fabas secas, arroz e fiúncho. Do Marquesado e do Altiplano son típicas as papas pementoneiras, as migas de pan, os guisos e asados de cordeiro segureño e o becerro frito con allo.
 |
 |
 |
A gastronomía da Alpujarra é por si soa un reclamo turístico. Monumental é o xamón de Trevélez, curado no pobo máis alto da Península Ibérica. Aínda que se obtén de porcos brancos, a súa calidade cobrou tal fama que está sendo moi demandado fora das fronteiras españolas. Este manxar non falta nunca na especialidade con máis sona da comarca, o Prato Alpujarreño, que se completa con lombo, chourizo, morcilla, ovos fritos e patacas ó pobre. A súa contundencia esixe acompaña-lo cun dos viños de gran calidade que algúns bodegueiros aventureiros lograron arrincar con éxito á terra.
A Costa Tropical tamén garante bos pescados e mariscos nas mesas granadinas. De excepcional calidade son os camaróns, cegalas e gambas brancas de Motril, que só precisan dun golpe de prancha para face-lo seu sabor sublime. Tamén á brasa ou enterrados en sal resultan finísimos pescados como o pargo, o sargo, a dourada e a carioca. E asadas en espeto ou á brasa, as sardiñas.
O envexable clima do litoral granadino propiciou o cultivo de froitos subtropicais, como a chirimoia, o aguacate e a manga. O dixestivo colofón a toda comida pode poñe-lo un sorbiño do ron de Motril, fillo da tradición granadina do cultivo da cana de azucre e dunha calidade sorprendente ao criárense tan lonxe de terras caribeñas.
© Padroado Provincial de Turismo de Granada Deputación de Granada.
