Turismo de Granada

Dende o século XVI existen referencias escritas ao aceite producido na comarca natural da que toma o seu nome esta denominación, situada sobre a Subbética granadina, limitada ao norte coas provincias de Xaén e Córdoba, e ao sur, coa Veiga de Granada. Este aceite de oliva virxe extra posúe un aroma e sabor afroitado, lixeiramente amargo. Prodúcense dúas calidades: afroitado intenso e afroitado suave. Elabóranse coas variedades Picual (80%), Lucio e Loaime (15%), e Negrillo de Iznalloz, Escarabajuelo, Gordal de Granada e Hojiblanca (5%).

Nos séculos XVI e XVII xa se tiña constancia dunha gran tradición oliveira nas localidades de Loja, Montefrío e Íllora. Unha producción que irá en aumento co tempo e cuxa calidade valeulle a súa propia Denominación de Orixe, concedida en 2003. Son aceites de oliva virxe extra, con aromas e sabor a froia fresca e madura, elaborados con variedades de oliva de gran tradición na comarca.

Acolle as chirimoias cultivadas nunha franxa litoral duns cen quilómetros onde, gracias a un clima subtropical, se producen tamén mangas e aguacates. Esta certificación de calidade acolle aos municipios de Motril, Vélez de Benaudalla, Los Guájares, Molvízar, Ítrabo, Salobreña, Otívar, Lentejí, Jete, Almuñécar e outros situados na provincia de Málaga. Cultívanse dúas variedades deste froito orixinario dos altos vales subtropicais de Sudamérica, sendo maioritaria (90% da producción) a de fino de Jete, selección local da zona. É de cor clara, oscilando o seu peso medio ao redor dos 250 gramos.

Abrangue tódolos municipios da provincia, aínda que ten especial incidencia na comarca de Granada. A súa producción remóntase moitos séculos atrás. Ibn Al-Jatib fala disto no súa Descrición do Reino de Granada (1313-1375), e no Libro dos oficios da cidade de Granada (1752) figuraba o termo de “criador de colmea”. A flora existente nas proximidades de Serra Nevada confírelle á mel as súas peculiares características.

Ao oeste da Veiga de Granada cultívase un espárrago verde-morado semellante ao silvestre. Procede de variedades autóctonas seleccionadas na zona do Poñente Granadino dende hai séculos e plántase, ademais de en Huétor Tájar, nas localidades de Loja, Salar, Villanueva de Mesía, Moraleda de Zafayona e Íllora. Comercialízase en fresco e en conserva. É ideal para cociñar á prancha, cocido e en revolto.

Elabora pernís da serra que proceden de porcos obtidos nos cruzamentos das razas Landrance, Large White e Duroc Jersey, que se curan no pobo granadino de Trevélez, situado en Serra Nevada a 3.000 metros de altitude. A súa historia remóntase a 1862 cando se celebrou o concurso nacional de productos alimenticios do que saíu gañador o xamón de Trévelez, conferíndolle deste xeito a Raíña Isabel II á vila granadina o privilexio de estampar nestes saborosos pernís o selo da súa coroa.